mk's blog

เป็นแฟนโทลคีน แต่ไม่ได้ไปดู The Hobbit: An Unexpected Journey ในโรงด้วยเหตุผลเรื่องเวลา ความสะดวก และราคา ดังนั้นก็ต้องตามมาดูหนังแผ่นในภายหลังแบบนี้

The Hobbit เป็นหนังสือ "ภาคต้น" ของไตรภาค Lord of the Rings และเขียนก่อนกันเกือบยี่สิบปี เนื้อหาใน The Hobbit ถูกออกแบบเพื่อเป็นหนังสือเด็ก ความซับซ้อน ซีเรียส หม่นหมองจึงน้อยกว่า LotR มาก (แต่เรื่องฉบับหนังสือสนุกมากนะครับ คือมันครบเครื่องและจบในตัวในความหนาที่ไม่เยอะมากแบบ LotR)

ผมรู้จักแชมป์ @tpagon มานานเพราะเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย แต่ถ้าตัดปัจจัยเรื่องการรู้จักกันเป็นส่วนตัว เราสามารถพูดได้เต็มปากแบบไม่อวยว่าเขาเป็นยอดฝีมือดาวรุ่งคนหนึ่งแห่งวงการนักเขียนรุ่นใหม่ที่น่าจับตา

แชมป์มีผลงานเป็นเล่มออกมาหลายเล่มแล้ว (นี่ยังไม่รวมงานเป็นชิ้นอีกเยอะมาก หนึ่งในนั้นมีโปสการ์ดของ Blognone ด้วย ไอเทมลับที่อยากได้ต้องตามหากันเอง) ผมก็อ่านบ้างไม่อ่านบ้าง ซึ่งผลงานล่าสุดคือเล่มนี้ "ยูนิเวอร์เศร้า"

เห็นร้านนี้ปรากฏตัวตามทำเลทองในห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ มาได้พักหนึ่งแล้ว (แต่ไม่เคยกินสักที) บวกกับเคยอ่านบทสัมภาษณ์เจ้าของร้านแบบผ่านๆ ในหนังสือพิมพ์สักฉบับ พบว่าเน้นอาหารฟิวชั่นญี่ปุ่น มีแนวคิดน่าสนใจไม่น้อย เมื่อมีโอกาสผ่านไปเจอ (สาขา Crystal Park) ก็ทดลองดูหน่อยแล้วกัน

เข้าไปแล้วพบว่า On the Table เป็นร้านอาหารแบบ "สาวออฟฟิศญี่ปุ่น" โดยแท้ คือเป็นคาเฟ่ตกแต่งด้วยสีเอิร์ธโทน เน้นบรรยากาศหรูนิดๆ คิกขุหน่อยๆ เอาไว้ให้สาวออฟฟิศ (หรือแม่บ้าน) ญี่ปุ่นที่พ้นวัยคิกขุเต็มที่ ก้าวสู่ชีวิตการทำงานแล้ว แต่ยังมีใจกุ๊กกิ๊กอยู่บ้างบางส่วนได้มานั่งกินข้าวกัน (ในเมนูของร้านก็ระบุไว้ในหน้าแรกว่า ได้แรงบันดาลใจมาจากคาเฟ่แห่งหนึ่งในญี่ปุ่นนั่นล่ะครับ)

ข้อมูลส่วนแบ่งตลาดสมาร์ทโฟนส่วนใหญ่จะเป็นข้อมูลรวมของทั้งโลก หรือไม่ก็ประเทศใหญ่ๆ บางประเทศอย่างอเมริกา อังกฤษ จีน แต่ถ้าอยากได้ข้อมูลของประเทศเล็กๆ อย่างบ้านเรา เท่าที่ผมทราบคือบริษัทพวก IDC มีข้อมูลพวกนี้ (แต่ต้องซื้อ)

จากข่าว ผลสำรวจวัยรุ่นอเมริกัน 48% เลือกใช้ iPhone ที่หลายคอมเมนต์มาแชร์กันว่ารอบตัวมีคนใช้ iPhone มากน้อยแค่ไหน ทำให้ผมสงสัยขึ้นมาอีกครั้งว่าส่วนแบ่งตลาดสมาร์ทโฟนในไทย นับกันเป็นยอดขายเครื่องจริงๆ ในเชิงสถิติ (ไม่ใช่จากส่วนแบ่งคนเข้าเว็บหรือโฆษณา) เป็นเท่าไรกันแน่

บล็อกตอนสุดท้ายของซีรีส์นิวยอร์กครับ ปกติแล้วเวลาไปเมืองหลวงของประเทศที่เราพออ่านภาษาของเขาได้ ผมมักจะไปเดินพิพิธภัณฑ์เพื่อดูโน่นนี่ แต่กรณีของนิวยอร์กนี่มีเวลาค่อนข้างน้อย แถมไปเป็นหมู่คณะด้วย ทำให้โอกาสไปเดินพิพิธภัณฑ์ยาวๆ มีน้อยสักหน่อย

แต่สุดท้ายก็หาเวลาว่างไปเดินจนได้ เป้าหมายปลางทางคือ พิพิธภัณฑ์ที่ดังที่สุดของนิวยอร์ก Museum of Modern Art หรือที่รู้จักกันในชื่อย่อ MoMA มากกว่าชื่อจริงเสียอีก