Submitted by mk on 26 June, 2012 - 18:37
"การศึกษา" น่าจะเป็นแพะรับบาปที่ตัวใหญ่เป็นอันดับต้นๆ ของเมืองไทย เพราะมีปัญหาอะไรทุกคนก็โทษ "การศึกษา" เอาไว้ก่อน (คนพูดจะดูดีขึ้น 7.2%) จากนั้นการสนทนาก็จะยุติลงโดยไม่มีทางออก (เพราะทุกอย่างไปตันที่ "การศึกษา")
ผู้ใหญ่ที่เคารพท่านหนึ่งเคยตั้งคำถามที่ท้าทายเอาไว้ว่า "ถ้าเราไม่เปลี่ยนคุณค่าในสังคมไทย เราจะปฏิรูปการศึกษาได้หรือ?"
คิดตามแล้วก็เห็นเป็นจริงดังนั้น เพราะระบบการศึกษาสายหลักของไทยที่ยึดเอาตามกรอบของกระทรวงศึกษาธิการเป็นหลัก เป็นการสร้างโครงสร้างตามระบอบการให้คุณค่า (value system) ที่ซ้อนทับกันมาเป็นเวลานาน ตัวอย่างเช่น
- การให้คุณค่ากับการเรียนมหาวิทยาลัยของรัฐ > การแข่งกันสอบเอนทรานซ์และการเรียนกวดวิชา
- การให้คุณค่ากับการเรียนสายสามัญ > แรงงานสายวิชาชีพขาดแคลน
- การให้คุณค่ากับการเรียนโรงเรียนดัง > ปัญหาแป๊ะเจี๊ยะ และการกระจายตัวที่ไม่เท่าเทียมของงบประมาณด้านการศึกษา
ผมเคยนั่งนึกดูเล่นๆ ว่าจะแก้ปัญหาพวกนี้ได้อย่างไร ก็พบว่าคิดไม่ออกเพราะมันเป็นปัญหาเชิงโครงสร้างที่ใหญ่มาก แถมฝังลึกอยู่ในใจของคน
