ผมว่า มาตรฐานอยู่ที่ พรรคพวก หรือฝั่งที่คนเหล่านั้นอยู่มากกว่าครับ
ถ้าสมมุติว่าผมอยู่ฝ่ายพันธมิตร ผมคงจะบอกว่า อยู่อย่างนี้แหละ เมื่อไรรัฐบาลจะยกเลิก
แต่ถ้าผมไม่สนใจเรื่องรัฐธรรมนูญอยู่แล้ว ผมก็คงบอกว่าเมื่อไรจะเลิกๆ ซะที

เป็นไปได้ว่า...เป็นเรื่อง ระยะเวลา กับ เป้าหมาย...ถ้าจำไม่ผิด ตอนนั้นปิดสยามพารากอนวันเดียว หรือไม่ก็ช่วงเดียวแต่คุ้น ๆ ว่าไม่นาน แต่ ถ้าฟังหรืออ่านไม่ผิด พันธมิตร 51 ประกาศปิดยาว จนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย (?)

เป้าหมาย ตอนนั้น แม้จะมีแหม่ง ๆ หลง ๆ มาบ้าง แต่ ดูเหมือนจะชัดเจนกว่าครั้งนี้ ครั้งนั้น มีเงื่อนไขให้ตั้งม๊อบ คือ มีการคอรัปชั่นรอบใหญ่ เรียกร้องให้ตรวจสอบ ถามหาความรับผิดชอบผู้นำ แต่ครั้งนี้ เป้าหมายคืออะไร ? เงื่อนไขบางอย่าง (ที่เลอะๆ) ก็หมดไปแล้วตั้งแต่ เจ๊เพ็ญลาออก.. บอกห้ามแก้รธน. บางมาตรา รัฐบาลก็อ่อย ๆ ยอมให้ลองมาแก้ทั้งฉบับ...ต่อมาบอกว่า ให้เอาทักษิณเข้าคุก ..คำถามคือ จะเข้าหรือไม่ ฝ่ายกฎหมายเขาดูอยู่ ร้องแบบนี้ ต้องการอะไร ? กับอีกอัน ให้สมัครลาออก...คือ ไม่ชอบสมัครเหมือนกันครับ แต่ ให้ลาออกด้วยเหตุผลอะไร ?...ด้วยเหตุเหล่านี้ เลยเป็นไปได้ว่า ดูแล้วมันไม่ค่อย "อารยะ" (อิอิ)

ปล. แต่ไม่ว่าจะ 49 หรือ 51 ก็แอบมี เบื่องหลัง เบื้องเหลือง เบื้องเขียว ทั้งนั้นนะครับ :D

เมื่อไหร่มันจะเลิก ๆ ไปสักทีนะ ปีที่แล้วก็ที นึง ปีนี้ก็อีกที เมื่อไหร่จะเลิกซักทีนะ

ปล. รู้สึกคำพูด เมื่อไหร่จะเลิกซะที นี้คุ้น ๆ นะ :P

@เชกูวารา ผมถึงตั้งคำถามไงครับว่าเส้นแบ่งอยู่ตรงไหน ถ้าเป็นเวลา มันก็ดูแหม่งๆ ไปหน่อย ปิดถนนสองวันหรือสามเดือน คนใช้ถนนแถวนั้นก็เดือดร้อนอยู่ดี

สมมติว่าผมเปิดร้านขายข้าวที่พารากอน ห้างปิดไปสองสามวัน รายได้ที่หายไป พันธมิตรหรือนักวิชาการก็ไม่รับผิดชอบแน่ๆ เราจะเอาข้ออ้างเรื่องเวลา มาชดเชยให้คนกลุ่มนี้ได้หรือเปล่า? (เงินหายไปสองวันไม่เป็นไร หายสามเดือนแล้วค่อยว่ากัน?)

คือ นั่นสิ...
อันนี้อยากหาที่บ่น
เพราะเป็นคนที่ต้องใช้ถนนแถวนั้นในบางวัน
หรือถึงไม่ใช้ ก็ต้องเจอผลกระทบทุกเช้า-เย็น

กำลังคิดว่า ถ้าความ อารยะ ที่เมื่อเปิดพจนานุกรมแล้วแปลว่า
"คนที่น่านับถือ ผู้ที่มีธรรมหรือความซื่อตรง"
สิ่งที่ได้รับผลกระทบตอนนี้ ไม่ได้รู้สึกว่ากลุ่มคนเหล่านั้นจะสามารถมาใช้คำว่า "อารยะ" ได้แม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ได้ให้ double standard กับพวกเขาหรอกนะ
เพราะฉันก็รู้สึกกับกลุ่มเหล่านั้น ตั้งแต่เมื่อรอบที่แล้วมาตั้งแต่แรก
เพียงแต่รอบที่แล้ว อาจจะรู้สึกไม่ชอบ หงุดหงิดมากมาย
แต่รอบนี้ มันเป็นความอิดหนาระอาใจ เซ็ง และปลง

คือคิดว่า ต่อไปนี้แผ่นดินนี้ ก็คงเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ
คือต้องพยายามฝึกตนเองให้ใช้ชีวิตอยู่กับพฤติกรรมการชุมนุมแบบนี้ไปเรื่อยๆ
อาจต้องมองให้เห็นว่าเป็นเรื่องธรรมดา
ประมาณว่าแต่ก่อนคนมองก็อาจว่า กรุงเทพเมืองรถติด
ก็ต้องเพิ่ม กรุงเทพเมืองมีม็อบ แบบธรรมด๊า ธรรมดา อะไรประมาณนี้

เพราะพวกเขาคงไม่เลิกง่ายๆ เนื่องจากเห็นเปลี่ยนเป้าหมายไปเรื่อยๆ ...

สยามเมืองยิ้ม
v
v
สยามเมืองม็อบ

ผมก็ยังคิดว่าพันธมิตร สนธิ จำลอง นปก. อตก. จปร. ฯลฯ มีสิทธิชุมนุมได้นะ
ส่วนรัฐบาลจะจัดระเบียบก็ได้ แต่ต้องไม่ใช้ความรุนแรง ทุกฝ่าย
สมัชชาคนจนเขาก็ชุมนุมกันได้ร้อยวัน อย่างไม่มีปัญหาอะไร

ขูดรถ ทุบกระจก พังข้าวของนี่ไม่ได้แน่ ละเมิดทรัพย์สินคนอื่นชัดเจน

ส่วนปิดถนนนี่ ก็น่าจะปิดได้
การชุมนุมที่จะต้องส่งผลกระทบกับคนอื่น ๆ เช่นกรณีปิดถนนนี้ก็ผู้ใช้ถนนคนอื่น ๆ (ที่ไม่ใช่แค่ผู้ใช้รถ แต่รวมถึงคนเดินถนนด้วย)
โดยมารยาทของการชุมนุมก็ควรจะมีการแจ้งล่วงหน้า
ว่าจะชุมนุมที่ไหน เมื่อไหร่ ใครเป็นคนจัดการ
ถ้าจะเคลื่อนขบวน จะเคลื่อนจากไหน ไปไหน เมื่อไหร่ ใครจะเป็นคนสั่งเคลื่อน ใช้สัญลักษณ์อะไร จะหยุดเคลื่อนเมื่อไหร่
พวกนี้ต้องแจ้งทั้งกลุ่มผู้ชุมนุมและเจ้าหน้าที่ (ตำรวจ เทศกิจ)
เพื่อประโยชน์ของกลุ่มผู้ชุมนุมเอง ไม่ให้มั่ว-ถูกป่วนจากมือที่สาม
และเพื่อประโยชน์ของผู้ไม่ได้ชุมนุม คือเจ้าหน้าที่ก็จะได้ไปจัดการจราจรให้มันเลี่ยงเส้นทางการชุมนุมซะ (เหมือนกับเวลาวิ่งมาราธอนหรือจัดแข่งรถในเมือง) ให้เวลาเขาจัดการเตรียมการล่วงหน้าเสียหน่อย

บางคนก็จะบอกว่า ถ้าแจ้งล่วงหน้าก็จะถูกสกัดทำไม่ได้ตามแผนน่ะสิ
ผมคิดว่าเราต้องตอบว่า เราชุมนุมทำไม ?
ผมคิดว่าการชุมนุมมันเป็นการต่อสู้ทางความคิด ทางสัญลักษณ์ เป็นการพยายามจะสื่อสารออกไปว่า เฮ้ย มีคนคิดแบบนี้ ๆ นะ คุณคิดเหมือนเราไหม มา มาร่วมกันแสดงพลัง
แต่มันไม่ได้จะเป็นลักษณะกองทัพประชาชนไปสู้กับกองทัพรัฐบาล บนท้องถนน แบบนั้นไม่ได้เรียกว่าชุมนุมแล้ว แต่เป็นเรื่องการต่อสู้(กายภาพ)บนท้องถนน ถ้าเป็นแบบนั้นมันก็คือการสู้รบ ต้องเก็บแผนไม่ให้ศัตรูรู้ ไม่ต้องแจ้งว่าจะเคลื่อนไปไหน

ส่วนเรื่องร้านค้า ถ้าไปชุมนุมในร้านเขานี่มันก็พื้นที่ส่วนบุคคลนะ เขาก็ต้องมีสิทธิไม่ให้เข้า หรือกำหนดกฎกติกาต่าง ๆ ในพื้นที่เขาได้
แต่ถ้าเป็นถนน ก็ต้องถามว่าถนนนี่เป็นพื้นที่สาธารณะ หรือว่าเป็นถนนส่วนบุคคลที่สร้างขึ้นมาเพื่อร้านนั้น ๆ ?
ถ้าเป็นถนนสาธารณะ มันก็มาเข้าแก๊บเรื่องขัดขืนตรงที่ว่า
ฉัน(ผู้ชุมนุม)จะไม่ใช้ถนนอย่างที่เธอ(รัฐ)กำหนด (ให้รถวิ่ง) แต่จะใช้แบบที่ฉันกำหนดเอง (เอาไว้นั่งไว้ยืน)
ซึ่งพ.ร.บ.ทางหลวงที่ออกมาไม่นานนี้นี่ ก็พยายามจะบังคับตรงนี้นะ ว่าห้ามชุมนุมหรือเคลื่อนขบวนบนทางหลวง คือจะพยายามยกเรื่องประโยชน์ใช้สอยมาบังคับไม่ให้มีลักษณะการใช้งานแบบอื่น ๆ (ก็อาจจะคล้าย ๆ เรื่อง net neutrality)

คือต้องบอกงี้ครับ แรกเลยผมแค่ต้องการลองหาข้อแตกต่างระหว่างพันธมิตร 49 กับ 51 มาเสนอดู ยังไม่มีความคิดเห็น (ของผมเอง) ว่าสุดท้ายแล้วเขาควรเลิกหรือไม่เลิก

อย่างไรก็ตาม เอาเข้าจริง (ถ้าไม่นับรวมปัจเจกทั่วไป ที่บางท่านอาจอยากให้เลิกตั้งแต่ 49 บางท่านอยากให้เลิกครั้งนี้ ที่ไม่เป็นข่าว) ผมกลับเห็นว่า สุดท้าย หลายกลุ่มที่ออกมาตอนนี้ ไม่ได้บอกให้พันธมิตรเลิก ๆ ไป แต่ออกมาในลักษณะให้ใช้เหตุผลที่ฟังได้มากกว่าที่กำลังทำอยู่ และด้านอื่น ๆ (อย่างที่ คุณ bact´ เขียนถึง นั่นก็ใช่) และประเด็นสำคัญคือ อย่า พยายามเหลือเกินที่จะสร้างเงื่อนไข ให้ทหารออกมาปฎิวัติอีกครั้ง (ซึ่งความกังวลนี้ ย่อมเข้าใจได้อยู่แล้ว เพราะมีตัวอย่างจากปี 49 มาก่อน) ข้อแตกต่างที่ว่าไป คิดว่าน่าจะตอบได้แล้วเรื่อง อารยะ หรือไม่ แต่เห็นคุณ mk ถามอีก :D

โดยส่วนตัวผม... คำว่า ดัลเบิ้ลสแตนดาด จะถูกตั้งเป็นคำถามได้ ก็ต่อเมื่อ เป็นเรื่องของ ของสองอย่างที่อาจจะทำ หรือเกิดเวลาเดียวกัน หรือต่างเวลากันก็ได้ จะทำโดยคนเดียวกันหรือคนละคนกันก็ได้ แต่คอนเท็กซ์ และบริบทต่าง ๆ ต้องเหมือนกัน แต่ในชณะที่การกระทำสองอันนั้น กลับถูกประเมินผลออกมาคนละอย่างกัน

ประเด็นก็คือ (จากที่เขียนไปแล้ว) ผมไม่เห็นว่าพันธมิตร 49 กับ 51 มีบริบทเหมือนกัน คำถามก็คือ ด้วยเหตุว่า "มีความเดือดร้อน" (มีคนเดือนร้อนหมือนกันทั้งสองครั้ง) นี้ เราจะสามารถใช้สิ่งนี้พูดเหมาได้ลยหรือว่า การชุมนุมสองครั้งของพันธมิตรมี "บริบท" เหมือนกัน ?

@เชกูวารา

อืม จริงๆ ในบล็อกอันนี้ ผมไม่ได้บอกว่าพันธมิตร ไม่มีสิทธิ์ หรือ ไม่ควร ชุมนุมนะครับ ส่วนเรื่องการชุมนุมไม่ให้คนเดือดร้อน อันนั้นคงเป็น common sense อยู่แล้ว

ประเด็นของผมคือตั้งคำถามว่า ทำไมทัศนคติของสังคม ต่อการชุมนุมของพันธมิตร 2 ครั้งในสองปี ถึงได้ต่างกันโดยสิ้นเชิง เหตุผลมันเกิดจากอะไรกันแน่? ทำไมเรื่องปัญหาจราจร ถึงเป็นเรื่องเล็กในรอบที่แล้ว แต่กลับเป็นเรื่องใหญ่ในรอบนี้

เรามีมาตรฐานอะไรหรือเปล่าในการตัดสินใจสนับสนุนพันธมิตร (หรือม็อบ)? ถ้ามีคืออะไร เป็นเรื่องบริบท หรือกลุ่มบุคคลกันแน่ ถ้าเป็นกลุ่มบุคคล ทำไม นปก. หรือม็อบพระตอน รธน. 50 กลับได้รับความสนใจ (เสียงชม-ก่นด่า) ที่ต่างออกไปมาก

ถ้ามี ผมอยากรู้ว่ามาตรฐานนี้คืออะไร

ถ้าไม่มี ผมอยากรู้ว่า มันควรจะมีหรือเปล่า หรือไม่มีน่ะถูกต้องแล้ว

คนไทยไหลตามน้ำ ไม่มีมาตรฐานหรอกครับ

สนับสนุนการชุมนุมของX แต่ไม่สนับสนุนX ได้ไหม ?