บทวิจารณ์ 'นารุโตะ'

Naruto

หลังจากเขียนมา 15 ปี "นารุโตะ" อวสานไปเมื่อปีที่แล้ว เรื่องนี้ผมไม่ได้อ่านรายสัปดาห์ ซื้อแต่รวมเล่ม (แถมซื้อช้าอีกตะหาก) เพิ่งได้อ่านตอนจบ ก็มาเขียนบันทึกไว้เป็นที่ระลึกสักหน่อย

ต้องบอกว่าตอนแรกผมไม่ได้สนใจนารุโตะมากนัก จนมีเพื่อนมาแนะนำให้อ่าน (มาอ่านเอาช่วงที่เริ่มสอบจูนินแล้ว) พบว่ามันเป็นการ์ตูนแอคชั่นเด็กผู้ชาย (โชเนน) รุ่นใหม่ที่สนุกมาก ถึงแม้คาแรกเตอร์ตัวละครจะตามแบบฉบับตัวเอกเลือดร้อนคิดน้อยไปสักหน่อย

จุดที่พีคที่สุดก็คือช่วงสอบจูนินจนถึง "ถล่มโคโนฮะ" จากนั้นแผ่วลงหน่อยตอนตามหาซึนาเดะ แต่ก็ปิดฉากภาคแรกลงอย่างคลาสสิคและสวยงาม

จนกระทั่งขึ้นภาคสองนั่นแหละ!

แต่ไหนเลยอ่านมาขนาดนั้นแล้วก็ต้องตามต่อให้จบครับ

สิ่งที่ดีงามล้ำเลิศที่สุดของนารุโตะ ผมยกให้การออกแบบฉากต่อสู้ที่ซับซ้อนและชาญฉลาด ฉากต่อสู้ของนารุโตะเต็มไปด้วยทริคและยุทธศาสตร์มากมาย วิชาหลากหลายสามารถข่มทับกันได้ขึ้นกับไหวพริบของผู้ใช้งาน การ์ตูนเรื่องที่วาดฉากต่อสู้ได้ดีเลิศในระดับเดียวกัน ที่นึกออกมีแค่ Jojo กับ Hunter x Hunter เท่านั้น

ข้อดีที่รองลงมาคือ การออกแบบตัวละครและวิชานินจา ผมว่าหลากหลาย แปลกใหม่ (ถึงแม้หลายอันมันจะดูไม่ใช่วิชานินจาก็เหอะ) ตัวละครทุกตัวมีจุดเด่น จุดต่างของตัวเองทั้งในแง่คาแรกเตอร์และความสามารถ ไม่ดูซ้ำซากจำเจ ถือว่าผู้เขียนทำได้ดีเลยแหละ

แต่ปัญหาสำคัญมากๆ ของนารุโตะคือ โครงเรื่องใหญ่ไม่ดีพอ และการดำเนินเรื่องระหว่างทางก็ไม่ดีด้วย

ปัญหาเรื่อง "โครงเรื่อง" ของนารุโตะคือ นารุโตะเป็นการ์ตูนที่สร้าง "โครงเรื่องใหญ่" (grand plot) อันเดียว แล้วร้อยเรียงเหตุการณ์ต่างๆ ในเรื่องให้ถักทอเป็นผืนเดียวกัน

ตรงนี้จะต่างจากการ์ตูนผู้ชายหลายเรื่องที่วางเรื่องเป็นภาค (arc) เช่น ดราก้อนบอลตอนฟรีเซอร์ เซลล์ และจอมมารบู แทบไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกัน (ผู้ร้ายชุดใหม่ ตัวละครหลักชุดเดิม) หรือวันพีซเองก็ใช้วิธีแยก arc ตามแต่ละเกาะ ที่เอื้อให้เนื้อเรื่องไม่จำเป็นต้องร้อยต่อกัน

กรณีของนารุโตะใช้ระบบโครงเรื่องเดี่ยว แล้วพยายามนำเรื่อง (lead) ผ่านแต่ละ arc เพื่อไปสู่จุดหมายปลายทางสุดท้าย แต่ปัญหาคือผู้เขียนกลับนำเรื่องได้ไม่ค่อยดีนัก

เอาง่ายๆ ว่าเราไม่รู้เลยว่า "ตัวร้าย" ของเรื่องนี้คือใคร เพราะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ อยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่กลุ่มของโอโรจิมารุ เก้าหาง แสงอุษา เพน มาดาระ ไปจนถึงคางุยะ บอสสุดท้ายที่มาได้ไงไม่รู้ (แถมความต่อเนื่องของพล็อตก็ไม่ค่อยดีนัก ตัวร้ายคั่นกลางอย่างโอโรจิมารุ หรือคาบูโตะ แทบจะไร้ค่าในช่วงหลัง) ตัวละครฝ่ายศัตรูที่ผมว่าเขียนได้ดีมีตัวเดียวคือ อิทาจิ

พล็อตเรื่องในภาคสองของนารุโตะยังถูก distract ไปกับเนื้อหาบางส่วนที่ไม่จำเป็นนัก ถ้าวิเคราะห์กันละเอียดแล้ว โครงเรื่องหลักของนารุโตะประกอบด้วย 2 พล็อตซ้อนกัน ได้แก่ ภาพใหญ่ที่เป็นการต่อสู้ของเหล่านินจากับขบวนการแสงอุษา (ที่มีมาดาระชักใยอยู่) และภาพย่อยการขับเคี่ยวกันระหว่างสองตัวละครหลัก นารุโตะกับซาสึเกาะ

ถ้ายึดสองพล็อตนี้เป็นแกนกลาง พล็อตเรื่องหลายจุดจึงกลายเป็นส่วนเกิน ที่ผมคิดว่าตัดทิ้งได้เลยคือช่วงของ "เพน" ที่แทบไม่มีค่ากับเรื่องเลย บ่วงกรรมระหว่างลูกชายสองคนของเซียนหกวิถี ถูกแทรกเข้ามาแบบจับยัด และถ้าเอาจริงๆ แล้ว ตัวละครอย่างโอบิโตะ อาจไม่จำเป็นต้องมีได้ (ถ้านารุโตะสามารถจบได้ใน 50 เล่ม จะดีกว่านี้หลายเท่า)

เพื่อความแฟร์ ปัญหาเรื่องโครงเรื่องเดียวแต่ทำได้ไม่ดี ไม่ได้เกิดกับนารุโตะเพียงเรื่องเดียวนะครับ มีการ์ตูนอีกหลายเรื่องที่เจอปัญหาแบบเดียวกันคือ โครงเรื่องมันซับซ้อนจนผู้เขียนเอาไม่อยู่ เท่าที่ผมนึกออกก็อย่างเช่น หุ่นเชิดสังหาร (อันนี้น่าเสียดายมาก) และ 20th Century Boys เป็นต้น

ประเด็นต่อมาที่นารุโตะทำได้ไม่ค่อยดีคือระดับ "ความสมจริง" ในเรื่อง ดีกรีความเก่งของแต่ละตัวละครไม่ค่อยคงเส้นคงวานัก (ความแตกต่างระหว่างเกะนิน จูนิน โจนิน คาเงะ แทบไม่มีเลยในตอนหลัง) ตัวนารุโตะเองได้พาวเวอร์อัพขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่มีประโยชน์มากนัก ในขณะที่ซาสึเกะเก่งได้เองตามธรรมชาติโดยไม่ต้องทำอะไรสักเท่าไร พอระดับความเก่งของสองคนนี้เกินมนุษย์ธรรมดาไปมาก การไปเปรียบเทียบกับนินจาคนอื่นๆ เลยยิ่งดูว่าคนอื่นไม่จำเป็นต้องมีก็ได้

การคืนชีพคนที่ตายแล้วอย่างไม่มีเหตุผลและเงื่อนไขรองรับ เช่น การเรียกโฮคาเงะทุกรุ่นกลับมาช่วยสู้ได้แบบง่ายๆ วิชามาครบ พูดได้ ความทรงจำมี ถึงแม้จะช่วยให้ฉากต่อสู้ดูแปลกใหม่ขึ้น แต่กลับเป็นผลเสียให้คนรุ่นปัจจุบันดูหมดบทบาทลงไปเลย

จุดที่ทำให้แฟนๆ นารุโตะหลายคน (เท่าที่ถามมา) เสียศรัทธากันไปเยอะคือเหตุการณ์ "ดราก้อนบอลคืนชีพ" ที่เพนกลับใจ คืนชีพคนในหมู่บ้านกลับมาให้ (ถ้ากล้าปล่อยให้ตายหมดจริงๆ จะเป็นสุดยอดมังงะนัวร์)

ด่ามาเยอะแล้วควรจะต้องชมบ้าง ตอนจบของนารุโตะก็ถือว่าทำได้ดี นำกลับมาสู่การขับเคี่ยวกันระหว่างนารุโตะกับซาสึเกะที่วางพล็อตไว้ตั้งแต่ต้น ผลลงเอยก็ทำออกมาดี อย่างไรก็ตาม ผมไม่ค่อยอินกับแรงจูงใจของซาสึเกะเท่าไรนัก (คือเหตุผลในการแค้นมันดูไม่ค่อยสมจริงและชวนเชื่อเท่าไร) คิดว่าถ้าออกแบบคาแรกเตอร์ของซาสึเกะให้ลงตัวกว่านี้ เรื่องจะสนุกกว่านี้อีกมาก

โดยสรุปแล้ว นารุโตะเป็นการ์ตูนผู้ชายที่ดีมากเรื่องหนึ่ง แต่เสียดายว่าปั้นเรื่องตั้งต้นมาดีขนาดนี้แล้ว ควรจะทำได้ดีกว่านี้อีกมาก

Keyword: