The Man Who Knew Infinity

The Man Who Knew Infinity

เห็นหนังสือเรื่อง "รามานุจัน" นักคณิตศาสตร์อัจริยะชาวอินเดีย หรือ The Man Who Knew Infinity มานานพอสมควรแล้วแต่ไม่มีโอกาสอ่าน พอทราบว่าเอาเรื่องของเขามาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ด้วย ก็คิดว่าถ้ามีโอกาสก็อยากดู เพราะประทับใจกับหนังชีวประวัตินักวิทยาศาสตร์หลายเรื่องในช่วงหลัง ทั้ง The Theory of Everything และ The Imitation Game

อย่างไรก็ตาม พอมีโอกาสได้ดู The Man Who Knew Infinity กลับไม่ค่อยประทับใจเท่าที่ควร รู้สึกว่าหนังยังไม่สามารถเล่าเรื่องของรามานุจันได้ดีพอ (ถึงแม้นักแสดงจะเล่นได้ค่อนข้างดี แต่บทภาพยนตร์ไม่ค่อยดี)

สิ่งที่หนังพลาดไปมากคือไม่ได้สร้างให้คนดูตระหนักถึง "อัจฉริยะ" ของรามานุจัน ที่คิดค้นทฤษฎีคณิตศาสตร์ต่างๆ ขึ้นมาได้เองแทบทั้งหมด โดยไม่ผ่านการศึกษาในระบบปกติเลย (เขาเป็นเด็กยากจนในอินเดีย ซึ่งกระดาษหายากและมีราคาแพง ส่งผลให้เขาต้อง "คิดในใจ" แทบทั้งหมด เพราะทดไม่ได้)

หนังโผล่มาตอนรามานุจันโตแล้ว และอยากพิสูจน์ตัวเอง ซึ่งในหนังก็ดูเหมือนไม่มีอุปสรรคอะไรนัก เขียนจดหมายฉบับเดียวก็ได้ไปเรียนที่เคมบริดจ์เลย ซึ่งในความเป็นจริงนั้น รามานุจันพยายามอยู่นานมากกว่าจะมีคนสนใจ

หนังไปให้ความสำคัญกับเรื่องการปรับตัวของรามานุจัน (ซึ่งเป็นประเด็นที่ดี แต่รู้สึกยังดีไม่พอ) และความรักของรามานุจัน (ซึ่งไม่รู้ใส่เข้ามาทำไมเยอะขนาดนั้น รู้สึแปลกแยกมาก)

ในขณะที่ประเด็นเรื่องตัวสมการคณิตศาสตร์ที่เป็นประเด็นหลักของเรื่อง ก็แทบไม่ได้อธิบายให้คนดูรู้เรื่องเลยว่าเป็นสมการเกี่ยวกับอะไร มันพิเศษอย่างไร เราก็เห็นแต่รามานุจันนั่งเขียนโน่นนี่นั่น ที่ดูเป็นสมการยากๆ อยู่ชุดนึงเท่านั้น ในหนังมีฉากเดียวที่ให้รามานุจันโชว์คิดตัวเลขเฉพาะ (prime) ในใจ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นการคิดเลขในใจโชว์เหนืออยู่ชุดนึง แต่ก็ไม่ได้อธิบายเลยว่าการคิดตัวเลข prime นั้นยากขนาดไหน และทักษะของรามานุจันนั้นพิเศษเพียงใด

สรุปเป็นหนังชีวประวัติที่น่าเสียดายมาก กับเรื่องต้นฉบับที่ทรงพลังขนาดนี้ แต่ไม่สามารถเล่าเรื่องให้น่าสนใจได้อย่างที่ควรจะเป็น