Blogging

รับสมัครบล็อกเกอร์ 2 ตำแหน่ง

ผมกำลังจะเปิดเว็บบล็อกแห่งใหม่ (อีกแล้ว) โดยเป็น team blogging แบบจำกัดจำนวน และยังขาดบล็อกเกอร์อีก 2 ตำแหน่ง ไม่มีค่าตอบแทนให้ (ยกเว้นอนาคตจะดังจนมีโฆษณามาลง ค่อยว่ากัน) เน้นเอามันอย่างเดียว ด้วยข้อจำกัดของแนวทางเว็บ จึงรับแค่ 2 ตำแหน่งจริงๆ ไม่มีรับเพิ่มในอนาคต ถ้าอยากเข้ามามีส่วนร่วม นี่เป็นโอกาสเดียว!!!

คุณสมบัติที่ต้องการ

• เพศชาย (เท่านั้น ห้ามผู้หญิงปลอมตัวมาสมัคร)
• โสด
• มีใจรักการเขียน (สำคัญมาก)
• เคยเขียนบล็อกมาก่อน (คัดเลือกโดยดูจากผลงานเก่า)

ถ้าสนใจ อีเมลมาคุยที่ markpeak แอทจีแมวได้โดยตรง ถ้ามีผู้ผ่านการคัดเลือกเกิน 2 คน จะถือว่ามาก่อนได้ก่อนนะครับ

ป.ล. คนที่อยู่ในทีมแล้วก็ไม่ต้องสมัครมาใหม่ให้กวนตีนเล่นนะครับ :P

เจอจาก Slashdot

บทความจาก New York Times เรื่อง In Web World of 24/7 Stress, Writers Blog Till They Drop พูดเรื่องธรรมชาติของสื่อออนไลน์ที่แข่งขันกันในระดับวินาที เขียนข่าวเร็วกว่ากันสิบนาที ทราฟฟิกและรายได้ต่างกันหลายเท่า (อ่านเรื่อง Engadget vs Gizmodo ใน Wired ประกอบ) ซึ่งส่งผลให้อาชีพบล็อกเกอร์แบบจริงจังนั้นเสียสุขภาพ นอนไม่เป็นเวลา กินไม่ตรงมื้อ ฯลฯ

Having a foreigner as ex-boss and spending half a year abroad makes me understand globalization better. The first and foremost point is to speak same language with the world, English.

I read a lot of English news everyday (Blognone readers should be aware of this). But reading English makes you just an observer. You're still nobody in the international society. Only writing in English can spread your opinion to the world. Anyone remember this blog? Problem of Open Source in Thailand. Oops, sorry it's in Thai.

เมื่อวานนี้ไปอัดรายการช่อง G-Square เกี่ยวกับเรื่องบล็อก โดยไปกับคุณ keng.com (อ่านที่คุณเก่งเขียน) ได้คุยกับคุณอ้อม Vinegar Girl นิดหน่อยแต่ได้ประเด็น

ถ้าให้เทียบแล้ว Vinegar Girl ก็เหมือน Blognone คือเป็นบล็อกที่จับตลาดเฉพาะทาง เนื่องจากสไตล์การเขียนของคุณอ้อมมีคุณภาพทำให้มีแฟนๆ ติดตามเยอะมาก (วันละเกินพัน เยอะกว่า keng.com อีก) คุณอ้อมเล่าว่าเคยเปิดโอกาสให้ผู้อ่านเข้ามาร่วมเขียน แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ เพราะสไตล์การเขียนไม่ตรงกับที่คุณอ้อมทำไว้ดีแล้ว ก็เลยเลิกไป

ผมติดใจประโยคตัวหนามาก เอามานอนคิด 1 คืนก็พอได้ข้อสรุป

บรรยายซะเวอร์ ข้าน้อยมิกล้ารับ
ผมก็แค่เขียนสิ่งที่ผมคิด เล่าสิ่งที่ผมได้เห็นและสัมผัส ก็เท่านั้นเอง
ปากหมาก็บ่อย ทะเลาะกับชาวบ้านก็เยอะ ถามคนอ่านได้ ฮาฮา

จาก บล็อกกับการตลาด โดย ฐิติขวัญ เหลี่ยมศิริวัฒนา
Positioning Magazine มิถุนายน 2550