บุฟเฟ่ติ่มซำ โรงแรมอิมพีเรียลแม่ปิง เชียงใหม่ ตกหัวละ 300 เศษๆ รวม service charge แล้ว นอกจากที่ถ่ายมาก็ยังมีหมี่ผัดฮกเกี้ยน, กระเพาะปลาน้ำแดง กับของหวานเป็นเต้าทึงให้ด้วย คุณภาพก็สมราคา กุ้งเป็นตัวๆ ไม่มีเศษกุ้งมาให้เสียความรู้สึก

หมายเหตุ: ถ่ายด้วยกล้องมือถือเจ้าประจำ (K750i) ภาพอาจไม่งามมากนัก

วันที่ 6 - 13 ต.ค. 2006

วันนี้น้องผมสอบตั้งแต่ 8 โมง เลยไปส่งที่ห้องสอบแล้วเราก็ยึดรถไปเที่ยวเอง ก่อนอื่นไปกินข้าวเช้ากันก่อน

วันที่ 5 - 12 ต.ค. 2006

ตอนแรกตั้งใจไว้ว่าจะไปตะลุยแม่สายอีก 2 วัน 1 คืน แต่น้ำท่วมอำเภอฝาง (เป็นทางตัดตรงเชียงใหม่-แม่สาย) ทางขาดลงไทยรัฐหน้าหนึ่ง ผมก็เริ่มลังเล อีกวิธีหนึ่งที่สามารถไปได้คือไปแวะเชียงรายก่อน (เชียงใหม่-เชียงราย-แม่สาย) แต่คิดไปคิดมาแล้วเปลี่ยนแผนดีกว่า น้ำซัดมานี่มันไม่ขำนะ

จำได้แม่นว่าคืนนั้นปรึกษาอีตา pruet เจ้าถิ่น (แต่ตัวอยู่บอสตัน) ซึ่งก็ได้คำแนะนำที่ดีมากว่า
"อ๋อทางขาดเหรอ คุณก็เดินไปสิ ha ha"

แค้นจนต้องเอามาลงบล็อกประจาน

ผมจะต้องไปโตเกียวคืนนี้ จะรีบเขียนให้จบก่อน ถ้ามันเสียอรรถรสเนื่องจากว่าเร่งเกินก็ขออภัยล่วงหน้าเน้อ

วันที่ 4 - 11 ต.ค. 2006

กลับจากปายมาถึงอาเขตตอนบ่ายๆ โทรหาน้องจะให้มารับก็โทรไม่ติดเลย (สงสัยมันสอบอยู่) ผมกินข้าวง่ายๆ แถวนั้นแล้วก็โบกรถแดงกลับเอง

ผมไปอยู่มา 7 วัน พบว่ารถแดงเป็นสิ่งที่ทำลายการท่องเที่ยวของเชียงใหม่อย่างที่สุด นักท่องเที่ยวแบบผมไม่สามารถคาดการณ์ล่วงหน้าได้เลยว่า

1. เมื่อไรจะได้ไป (วิ่งมั่ว)
2. ต้องเสียค่าเดินทางเท่าไร (ไม่มีมาตรฐานราคา)
3. มันจะไปแวะกลางทางที่ไหนหรือเปล่า (เผื่อส่งคน)

เชียงใหม่มีต้นทุนได้เปรียบเมืองอื่นเยอะมากในแง่การท่องเที่ยว รถแดงนี่แหละตัวบั่นทอน ขอส่งเสริมให้รถเมล์เชียงใหม่อยู่รอดปลอดภัยได้นานๆ ครับ

ผมเดินกลับมาที่แยกแรกตรงท่ารถ หาข้าวกินร้านดวง (ตรงแยกพอดี) ไหนๆ มาเหนือแล้วกินข้าวซอยละกัน

ข้าวซอยร้านนี้ไม่ได้ใส่หมี่กรอบแบบที่เคยเห็น แต่ใส่แป้งทอดแบบในรูป (ไม่รู้เรียกอะไร) ผมไม่คาดหวังว่าร้านขายทัวริสต์แบบนี้จะอร่อยมากนัก แต่ผิดคาดครับ ข้าวซอยร้านนี้อร่อยสุดตั้งแต่เคยกินมา น้ำข้นได้ใจจริงๆ

มื้อแรกในปาย