Submitted by mk on 1 May, 2013 - 23:29
นิยายจีนอิงประวัติศาสตร์ (ไม่มีกำลังภายใน) เรื่องเยี่ยมเมื่อปีก่อนคือ "ยุทธการล่าบัลลังก์" โดยนักเขียนใหม่นาม "จิ่วถู" สยามอินเตอร์เอามาแปลแล้ว 7 เล่มจบ
จากนั้นก็เป็นคิวของ "ขุนโจรคู่บัลลังก์" นิยายเรื่องที่สองของจิ่วถูที่เขียนต่อจาก "ยุทธการล่าบัลลังก์" และอยู่ในชุด "ไตรภาคสุยถัง" เหมือนกัน ตอนนี้ออกมาได้ 5 เล่มแล้ว (เข้าใจว่าทั้งหมด 7 เล่มเหมือนกัน) ผ่านมาเกินครึ่งเรื่องก็ได้เวลามาวิจารณ์สักหน่อย
Submitted by mk on 15 February, 2013 - 23:21
ผลงานล่าสุดในรอบหลายปีของหวงอี้ อ่านจบเล่ม 3 แล้วคันมือ เขียนลงบล็อกสักหน่อย
Submitted by mk on 11 October, 2012 - 20:59
เป็นนิยายเรื่องที่สองของกิมย้ง เขียนก่อนมังกรหยกภาคแรก ความยาวสองเล่มจบ
อ่านแล้วรู้สึกเหมือน ดาบมังกรหยก ภาคที่ยังไม่สมบูรณ์นัก โครงเรื่องคล้ายๆ กันคือพระเอกเป็นฮีโร่เพอร์เฟคต์ ชาติตระกูลดีแต่ตกอับ ได้อาจารย์ดีเลยมีฝีมือ จิตใจซื่อตรงไม่คดโกง ออกเดินทางไปเรื่อยๆ ส่วนนางเอกก็ปลอมตัวเป็นชาย เจ้าแง่แสนงอนกลัวพระเอกทิ้งไปหาสาวอื่นตลอดเวลา ที่เหลือก็มีตัวละครร่วม party ต่างสาขาอาชีพคอยร่วมเดินทางไปด้วยกัน และมีสาวๆ ในยุทธจักรมากมายมาติดพระเอกไปหมด
แต่ตัวละครในเพ็กฮวยเกี่ยมยังแบนๆ ไม่ค่อยมีมิติมากเท่ากับเรื่องหลังๆ ของกิมย้ง พล็อตเรื่องโดยรวมเลยมาตรฐานไปสักนิด (พระเอกเพอร์เฟคต์ไร้จุดอ่อน) และยังมีจุดไม่ค่อยลงตัวอยู่เยอะ
Submitted by mk on 29 July, 2012 - 23:36
เผลอไปหยิบ "มังกรคู่สู้สิบทิศ" มาอ่านอีกรอบ (รอบที่เท่าไรไม่รู้) แล้วยาวเลย
อ่านรอบนี้ก็ลองนึกว่าอะไรคือเหตุปัจจัยที่ทำให้ "กองกำลังขุนพลน้อย" ของโค่วจงประสบความสำเร็จ ทั้งที่เป็นกองกำลังเล็กๆ เพิ่งก่อตั้งแต่ก็สามารถเข้ามาช่วงชิงแผ่นดินกับหลี่ซื่อหมินได้ ลองเขียนถึงในมุมด้านกลยุทธ์และ MBA น่าจะได้ประมาณๆ นี้
Submitted by mk on 28 April, 2012 - 20:25
อาจารย์ที่เคารพเคยสอนเรื่องการเขียนนิยายกำลังภายในไว้ว่า จุดสำคัญของฉากบู๊ในนิยายลักษณะนี้ไม่ได้อยู่ที่สำนวนการพรรณาว่าเยี่ยมยอดเพียงใด แต่อยู่ที่จินตนาการของผู้เขียน ในการออกแบบ "ซีนต่อสู้" ให้น่าจดจำ
คำว่าซีนต่อสู้นี้ไม่ได้หมายถึงแค่กระบวนท่าที่ใช้ต่อสู้ แต่ยังรวมถึงองค์ประกอบอื่นๆ ที่ช่วยให้ฉากนั้นๆ น่าประทับใจด้วย ไม่ว่าจะเป็นฉากหลัง ตัวละคร บทสนทนา เงื่อนไขของการต่อสู้ ฯลฯ
ถ้าสามารถสร้างฉากต่อสู้ที่น่าจดจำได้แล้ว สำนวนการบรรยายจะเป็นส่วนเสริมให้ฉากนี้โดดเด่นยิ่งขึ้น ต่อให้ผู้อ่านจำเนื้อเรื่องในนิยายไม่ได้เลย ก็จะยังจดจำฉากต่อสู้เด่นๆ บางฉากไว้ได้เสมอ
ตัวอย่างนักเขียนที่เขียนฉากเจ๋งๆ ลักษณะนี้ได้ดีคือ หวงอี้ (ผมคิดว่าหวงอี้ได้อิทธิพลมาจากเกม-อนิเมญี่ปุ่นหรือหนังแอคชั่นฝรั่งยุคใหม่ๆ มาพอสมควร) ตัวอย่างฉากเจ๋งๆ ในนิยายของหวงอี้ (ที่นึกออกได้ทันที) ได้แก่
Pages
